Laten we eerlijk zijn: Smokey Robinson is een levende legende die eigenlijk geen introductie meer nodig heeft. De man heeft meer hits geschreven dan wij warme maaltijden hebben geconsumeerd, en zijn stem is nog steeds zo glad als een pas gepolijste vinylplaat. Maar wat er nu op onze radar is verschenen, is wel heel bijzonder. Smokey heeft namelijk de handen ineengeslagen met de wijlen Mike Finnigan voor een herinterpretatie van de absolute Motown-kraker ‘The Tracks of My Tears’. En geloof ons, deze track raakt je precies op de juiste plek. \n\n Voor degenen die Mike Finnigan niet direct op hun netvlies hebben staan: deze man was een absolute gigant in de scene. Hij was een meester op het Hammond B3-orgel

Schenk een goed glas wijn in, dim de lichten en zet je favoriete playlist op standje ‘smooth’, want vandaag vieren we de geboortedag van een absolute legende. Als hij nog onder ons was geweest, zou de enige echte Prince of Soul, Marvin Gaye, vandaag 85 kaarsjes hebben uitgeblazen. Hoewel hij ons al in 1984 veel te vroeg verliet, is zijn invloed op de R&B- en soulwereld groter dan ooit. Bij Michelle’s Midnight Melodies kunnen we wel stellen: zonder Marvin geen moderne soul. Punt. \n\n Marvin Gaye was niet zomaar een zanger; hij was een visionair. Hij begon als de gouden jongen van Motown, die de ene na de andere vrolijke hit dropte, zoals ‘How Sweet It Is (To Be Loved

Laten we eerlijk zijn: de R&B-scene van vandaag kan soms een beetje… tja, voorspelbaar zijn. Waar zijn de mannen die nog écht kunnen croonen zonder dat elke noot door een computer is rechtgetrokken? We hunkeren naar die organische sound, die vibes die ons doen denken aan de gloriedagen van de jaren ’90 en vroege zero’s. Gelukkig is daar Ty Juan om de dag te redden. Met zijn nieuwe album ‘The Signature’ bewijst hij dat echte soul nog steeds door de aderen van Jersey stroomt.\n\nTy Juan is geen nieuwkomer die toevallig een microfoon heeft gevonden. Deze man ademt muziek. Sommigen van jullie herkennen hem misschien nog uit zijn tijd bij de groep Unconditional, maar als solo-artiest heeft hij pas echt zijn

Als er één artiest is die de brug tussen R&B, soul en jazz moeiteloos weet te bewandelen, dan is het Norman Brown wel. De man met de vingers van goud is terug, en eerlijk is eerlijk: hij heeft precies gebracht waar we in deze warme dagen naar snakten. Met zijn nieuwste track ‘Wish’ trakteert deze gitaar-virtuoos ons op een voorproefje van wat we kunnen verwachten van zijn aanstaande album, en we kunnen je nu al vertellen dat het weer ouderwets genieten geblazen is. Norman Brown draait natuurlijk al een eeuwigheid mee. Sinds hij begin jaren 90 doorbrak op het legendarische MoJazz label, heeft hij een onuitwisbare stempel gedrukt op de smooth jazz en soul scene. Hij wordt vaak in één

Laten we even heel eerlijk zijn: verliefd worden is voor de meesten van ons een soort emotionele achtbaan waar je soms liever niet in stapt. De vlinders in je buik zijn hartstikke leuk, totdat ze veranderen in een knoop van onzekerheid en slapeloze nachten. Onze favoriete indie-soul gentleman Will Preston snapt dit gevoel maar al te goed en heeft deze vibe perfect gevangen in zijn nieuwste track, ‘Falling In Love’. En nee, laat je niet foppen door de titel; dit is geen standaard, zoetsappig liefdesliedje zoals je die dertien in een dozijn hoort. Het is een eerlijk relaas over de aarzeling en de muren die we optrekken om onszelf te beschermen. Will Preston is absoluut geen groentje in de scene.

Stel je voor: het is april 1996. De R&B-charts worden gedomineerd door gepolijste producties en strakke drumcomputers. En dan, uit het niets, is daar een mysterieuze gast uit Brooklyn met een indrukwekkende afro en een visie die de hele industrie zou laten trillen op haar grondvesten. We hebben het natuurlijk over Maxwell en de dag dat hij zijn legendarische debuutalbum ‘Maxwell’s Urban Hang Suite’ dropte. Bij Michelle’s Midnight Melodies kunnen we nog steeds niet uitgepraat raken over de impact van dit moment.\n\nLaten we eerlijk zijn: de R&B van de vroege jaren ’90 begon een beetje voorspelbaar te worden. Begrijp me niet verkeerd, we houden van de New Jack Swing en de vroege hiphop-soul, maar de echte, rauwe soul leek even