Laten we eerlijk zijn: als er iemand is die de ‘R’ in R&B de afgelopen jaren met hand en tand heeft verdedigd, dan is het Eric Bellinger wel. De man werkt harder dan je favoriete artiest op een maandagochtend en eindelijk krijgt hij de koninklijke behandeling die hij verdient. Eric heeft namelijk zijn handtekening gezet onder een deal waar ons R&B-hart sneller van gaat kloppen: hij is officieel getekend bij het legendarische Tamla Records, in samenwerking met Motown. Voor de jonkies onder ons die even een geschiedenislesje nodig hebben: Tamla is niet zomaar een labeltje. Dit is de bakermat van iconen als Marvin Gaye en Stevie Wonder. Dat zij juist Eric hebben uitgekozen om dit iconische imprint nieuw leven in

Laten we eerlijk zijn: als we aan soul denken, dwalen onze gedachten vaak direct af naar de rauwe straten van Detroit of de bruisende clubs in Londen. Maar vandaag nemen we je mee naar een plek waar de espresso sterker is en de zonsondergangen net even wat warmer aanvoelen. We hebben het natuurlijk over Italië, het land dat ons niet alleen de beste pasta, maar ook de heren van Camera Soul heeft gegeven. De formatie rondom de getalenteerde broers Piero en Pippo Lombardo heeft zojuist een nieuwe track gedropt die je direct in die zomerse sfeer trekt: ‘The Best Part of My Heart’. Bij Michelle’s Midnight Melodies houden we van die gepolijste, jazzy soul die doet denken aan de hoogtijdagen

Soms heb je van die stemmen die je direct terugbrengen naar een warme zomeravond, ongeacht wanneer de track daadwerkelijk is opgenomen. We hebben het hier over niemand minder dan Eddie Levert. De man, de legende, het onbetwiste boegbeeld van The O’Jays. Terwijl veel van zijn tijdgenoten allang hebben besloten om alleen nog maar van hun royalty’s te genieten in een luxe schommelstoel, bewijst deze G.O.A.T. dat echte soul simpelweg niet met pensioen gaat. Hij heeft zojuist een splinternieuwe track gedropt genaamd ‘My Place’, en geloof ons: je wilt dit horen.\n\nEddie Levert is inmiddels de tachtig gepasseerd, maar zodra hij die eerste noot raakt, vergeet je zijn leeftijd direct. ‘My Place’ is precies wat je verwacht van een man met zijn

Houd je vast, want de meesters van de elementen zijn terug om ons even te herinneren aan wie de echte koningen van de soul zijn. We hebben het natuurlijk over Earth, Wind & Fire. Terwijl de meeste artiesten tegenwoordig al blij zijn als ze één hitje scoren dat langer dan een week blijft hangen, bewijst EWF dat hun ‘afval’ nog steeds beter is dan de meeste ‘masterpieces’ van nu. Er is namelijk een pareltje uit de kluis gevist: ‘Writing On The Wall’.\n\nDeze track is niet zomaar een vluchtig probeersel dat ergens op een harde schijf is blijven staan. Nee, dit is vintage EWF in optima forma. ‘Writing On The Wall’ werd oorspronkelijk opgenomen rond 2003, tijdens de sessies voor hun

Het is inmiddels veertien jaar geleden—ja, je leest het goed, veertien jaar—sinds Ms. Keri Baby ons zegende met haar laatste volledige project ‘No Boys Allowed’. In de tussentijd is de wereld veranderd, zijn er hele carrières opgekomen en weer vergaan, maar de roep om Keri Hilson bleef altijd luid en duidelijk in de R&B-community. Na jaren van teasen, geruchten over het nooit verschenen ‘L.I.A.R.’ en talloze Instagram-posts waarin ze beloofde dat er nieuwe muziek aan kwam, is het moment eindelijk daar. Keri heeft haar nieuwe EP ‘We Need to Talk: Redemption’ gedropt, en laten we eerlijk zijn: we moesten inderdaad even praten.\n\nLaten we even teruggaan naar die gouden tijden van de late 00’s. Keri Hilson was niet zomaar een zangeres;

Soms komt er een artiest voorbij die de grenzen tussen genres niet alleen vervaagt, maar ze gewoon compleet wegvaagt. Vandaag proosten we op zo’n icoon. George Benson, de man die gitaarspel naar een stratosferisch niveau tilde en ondertussen onze harten smolt met zijn fluweelzachte vocalen, viert zijn verjaardag. En laten we eerlijk zijn: zonder George zou de soul- en jazzwereld er een stuk minder sexy uitzien. George begon zijn reis in Pittsburgh als een wonderkind op de ukelele, maar het duurde niet lang voordat hij de overstap maakte naar de gitaar en de jazzwereld op zijn kop zette. In de vroege jaren van zijn carrière werd hij gezien als de spirituele opvolger van Wes Montgomery, maar George had grotere plannen.