Roz ashford, de stille stem van motown, is overleden
Roz ashford, de stille stem van motown, is overleden
Rosalind “Roz” Ashford, een onmisbare stem van het legendarische trio Martha and the Vandellas, is op 83-jarige leeftijd overleden. Haar sopraan werd beschouwd als de lijm die de groep bij elkaar hield, en haar bijdrage was cruciaal aan hits als “Heat Wave” en “Dancing in the Street”. Ashford werd in 1995 opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame voor haar onuitwisbare impact op de soulmuziek.
Liefde, het is alsof een hittegolf over Detroit is gegaan. Maar deze keer is het geen warme zomeravond in 1963, het is een koude realiteit die de R&B-wereld vandaag heeft geraakt. Rosalind “Roz” Ashford, de onmisbare derde stem in de legendarische trio Martha and the Vandellas, is op 83-jarige leeftijd overleden. Het nieuws werd bevestigd door niemand minder dan Martha Reeves zelf, die met zware woorden de verdrietige aankondiging deed. Voor ons, degenen die de soulmuziek in hun botten hebben, voelt dit alsof een stukje van de motor van Motown is stilgevallen.
Wie zijn Roz Ashford? Voor degenen die alleen de glans van Martha Reeves kennen, is het tijd om dieper te graven. Ashford was geen bijrolspeler. Ze was de fundamentale toon van de groep. Geboren in Detroit in 1943, begon haar muzikale reis in de kerk en op school, voordat ze samen met Reeves en Annette Beard de Del-Phis vormde. Na een paar vroege, minder succesvolle opnames, vonden ze hun geluk bij Motown, waar ze eerst als achtergrondzangeres voor Marvin Gaye werkten. Dat was het moment waarop de chemie ontstond die zou leiden tot de formatie van Martha and the Vandellas in 1962.
Haar sopraan was de kleefstof die de mix van de groep samen hield. Zonder haar hoge, scherpzinnige toon zou “(Love Is Like a) Heat Wave” nooit die brandende intensiteit hebben gehad. Ze was er toen de groep hit na hit landde: “Dancing in the Street”, “Nowhere to Run” en “Jimmy Mack”. Haar stem was de brandstof voor de motor van Motown’s meest iconische sound. Ze bleef bij de groep tot het einde van de jaren 60, waarbij ze doorliep op verschillende bezettingen voordat ze besloot om een rustigere weg in te slaan. Ze trouwde en werkte bij de Michigan Bell Telephone Company, een carrière die in contrast stond met het glamour van de muziekwereld, maar die haar stabiliteit gaf.
Toch kon de muziek haar niet loslaten. In de jaren 80 en 90 keerde ze terug voor herenigingsconcerten met Reeves en Beard. In 1989 namen ze zelfs nog een single op, “Step Into My Shoes”, voor het Britse Motorcity Records. En dan die grote eer: in 1995 werd ze, als onderdeel van Martha and the Vandellas, opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Een erkenning van een groep die de sound van een hele generatie heeft gedefinieerd.
Roz Ashford was misschien niet altijd de meest zichtbare figuur in de schijnwerpers, maar haar bijdrage aan de geschiedenis van de soulmuziek is onuitwisbaar. Ze heeft geholpen om de melodieën te maken die we nog steeds zingen in onze auto’s en op de dansvloer. Rust in vrede, Roz. Je stem zal voor altijd in onze oren blijven klinken.